چه فغان کنم ز دستی که گسسته تار ما را

شاید سال بعد این موقع، این بی اهمیت ترین موضوعی باشه که توی یک شب تابستانی در حالی که دارم شربت آلبالو میخورم، به ذهنم برسه. ولی این رو میدونم که با هر جون کندنی بود واسه امتحانت کامل جزوه رو خوندم. با هر بدبختی ای بود اون روز بیخیال کنکور و درسا شدم و واسه امتحان تو خوندم. سر کلاس من تنها کسی بودم که به سوالت جواب دادم و شما قولِ یک ارفاق جانانه رو دادی به من. سر امتحان از همه ریلکس تر بودم و فکر میکردم از همه بیشتر میشه نمره م. براهمین بود که کل جوابا رو خوندم و دوستم نوشت. حالا بعد از یک و نیم ماه نمراتو دادی، من شدم 17، دوستم که ورقه ش کپی پیست من بود، شده 18.5! با شنیدن نمره ش ناراحت میشم و پی ام میدم که استاد؟ ارفاق من کو؟ از ارفاق بگذریم فلانی کپیِ من نوشته خودتم میدونی و دیدی، بعد بهش دادی 18ونیم؟؟ میگه ورقه ی ایشون خیلی بهتر از شما بود! درحالی که حاضرم قسم بخورم عین من بود. خودم واسش خوندم و ورقه ی سفیدش رو پر کرد.. میگه به هردوتون در یه حد ارفاق کردم. بازم با داشتن ارفاق قبلی من باید بیشتر میشدم نه کمتر..

به این جمله که "استاد پس ارفاق من کو" اصلا توجهی نمیکنه..

میدونی؟ بحث سر نمره نیس. بحث سر اینه که اینقدری که دوسش داشتم و اعتمادم زیاد بود، حالا همه چی با خاک یکسان شد.. چون اولین باره احساس میکنم یه نفر حقمو خورده و منم مثل خیلیا شدم 17، در حالی که من مثل خیلیا ننوشته بودم. موندم به چی نمره دادی؟ به فعالیت کلاسی؟ سواد؟ برگه ی امتحان؟ یا چی؟.. به چشم و ابرو لابد..

شایدم به قول فاطمه تقصیر منه که از یه استاد انتظار زیادی داشتم. ولی اونم خودشو زیادی بزرگ کرده بود تو چشم ماها.

بورسیه ی دکترای خارج از کشور و رتبه ی تک رقمی و سواد و انسانیت و مقام قضاوت و .. امشب فهمیدم همه اونجوری که نشون میدن نیستن.

این 17 فراموش میشه، ولی اون تصویری که تو ذهن من خراب شد، نه..

+ برگه ی امتحان!

+شیما خانوم که خصوصی کامنت گذاشتی، هیچ آدرسی نیس که من بتونم بهت جواب بدم. بله چرا که نه. میتونم کمک کنم‌:)

این‌جا
این که به هر حال من باید اینجا چیزی در مورد وبلاگم بنویسم تا معرفی‌اش کرده باشم، کار را سخت می‌کند. چون هر جمله‌ای می‌تواند تصوری اشتباه درباره این وبلاگ به شما بدهد و مثل بقیه من هم ترجیح می‌دهم با دو خط معرفی نامه به تصور خاصی نرسید. همین، فقط وبلاگ داشتن تجربه‌ای به شدت دوست داشتنی‌ست برای من.
پلاس
قالب: عرفان