زندگی پیش‌ِ رو

چه چیزها که نمی‌نویسم

شروعِ یک چاهار اسفند معمولی

دختری رو تصور کن که سطح دغدغه‌هاش رسیده به اونجایی که چرا باید همین امشب بفهمه می‌ری، چرا ده دقیقه مونده به رفتنت؟ بعد کل شب غم بیاد از دلش آویزون بشه و با لبای کج بشینه این منظره رو تماشا کنه. بعد منو تصور کن که با تمام توانم دارم فرار می‌کنم از این دختر، از این شکلی شدن. نمی‌خوام، می‌ترسم، خیلی هم می‌ترسم.. فرار می‌کنم، فرار می‌کنم، دور می‌شم، یه جایی خسته از این دویدنا وایمیستم، خم می‌شم دستامو می‌ذارم رو زانوهام، نفسم جا میاد. بلند می‌شم، یه آینه جلومه. اون دخترُ می‌بینم که قبل از من رسیده و داره از آینه نگام می‌کنه..

طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان