زندگی پیش‌ِ رو

چه چیزها که نمی‌نویسم

احساس سوختن به تماشا نمی‌شود..

نوشتم. از این‌که مریم غریب دوست کی بود؛ از این‌که هررر بار که عکسای شیمی درمانیش رو می‌ذاشت اون‌قدر ناراحت می‌شدم که انگار یه نفر از خونواده خودم سرطان داره و این روزا رو می‌گذرونه. از سعید مهرپور، از دوست‌داشتنی بودنشون، از دخترشون مهفام. از جوون بودنشون، از زندگی‌ای که سرطان سایه انداخته بود اما اونا همیشه امید داشتن. از این‌که رو تخت بیمارستان برا رزیدنتی می‌خوند. و فهمیدم برا همیشه رفته مریم.. کلمه‌ها تو گلوم‌ گره می‌خورن. دیگه دردی نیست مریم عزیز. کاشکی نمی‌فهمیدم. کاش..

طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان